7 juni 2013 Het ‘ooit’-plan is gestart

Mijn vader en ik hebben elkaar helemaal gevonden in het wandelen. Dit gebeurde ergens 10 jaar geleden toen ik ging trainen voor de Nijmeegse vierdaagse. Toen ik de eerste kilometers in de benen had riep mijn vader ‘Ik wil ook wel eens een keer zoveel kilometer lopen.’ (hij bedoelde 25 km op een dag). En zo zijn we begonnen, met een wandeling van Deventer naar het ouderlijk huis 35 km verder op. Sindsdien is de jaarlijkse winterwandeling van 25 kilometer een vaste prik.

De magie van wandelen
Het bijzondere van wandelen is een soort van ‘magie van zijn’; van praten, stil zijn en genieten met elkaar. Je loopt al met de neus dezelfde kant op… en dat is sowieso een goed uitgangspunt (een tip zelfs voor als er eens iets moeilijks moet worden besproken). Tijdens alle wandeluren verzonnen we nog wel eens nieuwe uitdagingen onder andere ‘Rondje Ijsselmeer fietsen’ en het lopen van het Pieterpad (van Pieterburen tot St. Pieterberg (onder Maastricht), lengte 495 km). Het lopen van het Pieterpad groeide uit tot een serieuze wens van mijn vader. En wensen zijn er om ze te vervullen. Dus begin dit jaar hebben we een lang weekend ingepland en de voorbereidingen werden getroffen; kilometers werden geoefend, de route bestudeerd en uiteindelijk de schoenen gepoetst en de tas gepakt.

De officiële start
Afgelopen vrijdag (30 mei 2013) zat ik met mijn vader, nog voor we maar één kilometer hadden gelopen om 11.00 uur met koffie en appelgebak in de zon in Pieterburen. Het – is – zo – ver, WE GAAN HET DOEN!! We gaan gewoon van start!! Mijn vader zegt het niet, maar kan merken dat hij het spannend vindt. En hij is trouwens niet de enige… Ik ben nog nooit 3 dagen helemaal alleen met mijn vader op pad geweest. Hij is benieuwd of hij het vol kan houden, maar heeft besloten (vertelt hij na 3 dagen) dat hij ook al moet hij zich ‘helemaal kapot lopen’, hij gaat het doen en geeft niet op. Mijn vader is 67 en is altijd buiten en aan het bewegen, maar de geplande ca. 65 km in 3 dagen lopen, dat voelt toch als andere koek.

Achteraf waren zijn zorgen onterecht. Hij heeft het makkelijk gelopen, geen blaar, een beetje stijf, maar constant goed gemutst en geen negatief woord heeft geklonken. Hoe knap!! Leuk, gezellig, zó samen in verbinding, dit samen te doen… vader en dochter..

Levensgenieter
We hebben hard gelachen, elkaar flink gepest, diepgaande gesprekken gevoerd, weer nieuwe natuurdingen geleerd, ’s avonds potjes tafeltennis gespeeld, een kwartier stil gestaan omdat mijn vader serieus met een vink in gesprek/gefluit was en hem steeds dichterbij kreeg en we hebben allebei weer nieuwe inzichten over elkaar en het leven gekregen. We hebben elke dag een paar mooie borrels met waardevolle toost-woorden geproost! Mijn vader is een levensgenieter, ik heb geleerd nog meer te kijken en te genieten. De zin/het idee van Stef Bos uit Serekunda schoot door mijn hoofd ‘De vrouwen lopen langzaam, om langer mooi te zijn’.

Met trots de drempel genomen
Ik ben trots dat we de eerste stap hebben gezet, dat we het niet bij een ‘ooit’-plan hebben gelaten. Dat we het idee hebben omgezet in daden in plaats van jaren filosoferen over hoe graag we het zouden willen doen en hoe bijzonder het zou zijn. Wij wéten nu dat het echt bijzonder is. En door deze goede (af)loop van de eerste etappes, worden de volgende stappen met meer vertrouwen, gemak en enthousiasme gezet. Misschien is er soms een drempel, maar je kunt hem maar beter nemen en zien dat hij niet zo hoog was of misschien wel hoog was, maar zoveel de moeite waard dat je des te trotser bent op de genomen stap.

De wijze woorden van Martin Luther King zet ik in ons geval graag om in:

“Je hoeft niet het hele Pieterpad te zien om de eerste stap te zetten”

 

Wil je de volgende blogs ook lezen, laat dan hier je gegevens achter onder vermelding van ‘blog’.