Geen gaatjes…

Goh wat een stress. En was niet eens voor mezelf. Maar toch was ik vanmorgen veel te voeg op en klaar om te gaan.

En het had ergens een gevoel van opwinding en spanning wat het houd tussen, laten we zeggen, je 10de verjaardag en naar de tandarts moeten.

Ik heb mijn meisje ingeschreven voor een dans cursus waar zij niet om gevraagd heeft en bovendien niet van overtuigd is dat ze dat wil. Sterker nog zij heeft er het idee van dat ze er niet heen wil of zou moeten gaan. Bedankt pap!

Maar goed ingeschreven en uitgenodigd bovendien, dus gaan!

Wij samen in de auto, zij behoorlijk stil maar oogt relaxed, ik praat daarom ook niet al te veel. Ik laat haar mijn koude handen voelen, huh? zegt ze, wat is dat nu? Ik leg uit dat het plaatsvervangende stress is. Ondanks het feit dat ik overtuigd ben van deze keuze en dat ik zeker weet dat het goed voor haar ontwikkeling is, zowel als mens en danser, voel ik toch ook dat ik iets gedaan heb waarmee ik als vader mijn kleine grietje zou kunnen kwetsen. En die tweestrijd uit zich in plaatsvervangende stress, een klein vleugje twijfel en zelfs een enkel spoortje van spijt.

Maar gelukkig we zijn er, ArtEZ doemt op in al haar glorie, geen weg meer terug. Geen tijd meer voor twijfel of diepzinnig pedagogisch gewauwel.

We gaan naar binnen, regelen even enkele formaliteiten en dan is het zover. Ik loop nog even mee tot aan het leslokaal.  Maak het afscheid kort en nonchalant. Zo is het voor haar maar vooral voor mij zonder gewicht en geen momentje geworden. Ik laat haar achter in de hoop dat ze het toch leuk gaat hebben.

Ik met pijn in de buik naar huis… wachten …. tot eind van de middag …Ja. Ja ze belt; “ kom me nu halen?” een uur te vroeg… oeps als dat maar goed is. Maar geen probleem ze mogen een uurtje eerder weg, “ik kom er nu aan schat”.

De hele weg er naar toe vraag ik me af hoe ik haar zal aantreffen. Als ik aan kom rijden staat ze me vrolijk zwaaiend op te wachten. Is dat een goed teken? Ik vraag voorzichtig ‘Ben je moe?’ “Het gaat……weet je wie er ook was?” en dan…

Neemt zij in een zin alle stress, angst en twijfel bij me weg door te opgewekt te zeggen dat ze een leuke dag heeft gehad… ze verteld enthousiast over de docenten, de andere meisjes en wat er allemaal gebeurt is vandaag. En dat ze niet opziet tegen volgende week!

Voorzichtig inwendig gejuich maakt zich van mij meester,

Ik mag spoelen en uit de stoel, geen gaatjes…  de beste 10de verjaardag ooit!

 

Heb jij ook zo’n mooi/wijs/raak levensverhaal wat je met mij wilt delen en misschien in mijn volgende gasten-blog staan?
Schroom niet, mail anne@soulshine-begeleiding.nl