9 november 2013: Dualiteit op de Dag van de Mantelzorg

Zaterdagmorgen: heel vroeg wakker op de Dag van de Mantelzorg 2013. Spiek door de gordijnen om te zien wat voor weer het is, want de voorspelling is niet zo gunstig en vanuit bed klinkt het ook nogal druilerig, maar gelukkig het valt eigenlijk heel erg mee. Ondanks de vroegte ga ik toch maar uit bed en met mijn laptop en kopje thee op de bank.

Op zich ben ik klaar voor de Dag van de Mantelzorg (DvdM), maar helaas is het niet nodig… En dan komt gelijk de vraag in mij op; ‘Is het wel echt jammer dat vandaag je aanbod van ‘gratis Soulshine-inzet op DvdM’ niet is ingevuld?’. Ah, een mooie overdenk vraag is geboren en ik voel al weer de bekende dualiteit in me opborrelen. Daar heb ik vaak last van, want ik kom altijd bij antwoorden uit vanuit verschillende kanten bekeken en daardoor komt er geen uiteindelijke conclusie. Maar de andere kant van deze medaille is dat het een must-have is voor empatisch vermogen… kijk  daar gaan we weer.

De vraag is: Is het echt jammer dat mijn aanbod vandaag niet is ingevuld. En mijn eerste felle gedachte is: Ja, natuurlijk!! Ik weet zeker dat er vandaag een mantelzorger thuis zit die het echt heeft verdiend en wellicht ook zelf wil, dat er even een paar uur voor hèn wordt gezorgd en naar hen wordt omgekeken. Want ik heb hartverwarmende reacties op mijn aanbod gekregen. Een vriendin die iemand in gedachten had, heeft hen ook mijn aanbod voorgelegd, maar heeft (zichtbaar aangedaan) toch geen gebruik kunnen maken van het aanbod, omdat ze zelf nog niet klaar zijn om hun naasten ‘achter te laten’. Een andere mantelzorger was ook helemaal ontdaan dat dit haar werd aangeboden en ze vond het fantastisch, wilde er heel graag op in gaan, want een dagje Burgers Zoo leek haar geweldig. Ze heeft het voorgelegd aan haar man, voor wie ze zorgt, maar hij wilde persé niet dat er een vreemde over de vloer zou komen. En dus gaat dit uitje (en wellicht vele andere) voor deze mevrouw niet door…

Andere reden waarom het jammer is, is persoonlijk, een soort gevoel van falen… Hoezo wil niemand dat ik daar kom helpen?? Er zijn toch mensen, waarom nemen ze dit niet aan? Een vreemde in huis, ja, ik ben wel vreemd, maar niet eng en angstaanjagend, toch?…Tja, falen, maakt geen mooie gedachtes in mij los en/maar falen voelt gewoon ook niet fijn. …. Daarbij zijn de gedachtes ook niet reëel, want er zijn wel mensen die zouden willen, maar (nog) niet kunnen. Misschien is er doordat het ze is aangeboden, nu wel een zaadje gepland (maar dat is misschien meer een wens van mij, omdat ik het hen gun..). En andere reacties op het aanbod zijn fantastisch en hartverwarmend. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de hele mensheid. Ja, dat klinkt overdreven, maar zo voelt het wel.

Want:

De ca. 230 mantelzorgers maken vandaag gebruik van de verwendag die door Steunpunt Mantelzorg Arnhem wordt verzorgd in Burgers Zoo!! Naast deze activiteit worden er nog tig andere verwendingen in Nederland georganiseerd. En gelukkig hebben zij allemaal mensen in hun omgeving die de zorg even kunnen overnemen! Fantastisch toch, dat is toch eigenlijk zoals het zou moeten zijn! Daarbij wordt de DVNM grotendeels door vrijwilligers gedaan! Chappeau, zonder hen was het ook niet mogelijk!!! Gedeelde zorg!

Vrienden en familieleden boden uit zichzelf aan om deze dag beschikbaar te zijn, voor als er meer mantelzorgers gebruik wilden maken van het aanbod. Wat een rijkdom dat ik deze mensen tot mijn naasten, dierbaren mag rekenen! Dank jullie wel!

Ik werd gebeld door een hospice, zij hadden een mantelzorger die gebruik zou willen maken van de verwendag, maar de inschrijving was gesloten. Het stond op haar verlanglijst om nog eens naar de dierentuin te gaan. De vraag was, of ik iets met de mantelzorger zou kunnen/willen doen (aangezien de zorgbehoevende in het hospice lag hoefde die zorg niet opgevuld te worden), want zij was echt toe aan ontspanning en even tijd en aandacht voor haar zou haar goed doen. Uiteraard wil ik dat doen, maar ik ga eerst nog even mijn netwerk inzetten en bellen met Steunpunt Mantelzorg. Ik vertelde het verhaal en gelukkig staat deze mantelzorger over een paar uur naar de pinguïns en olifanten te kijken en kan ze met andere lotgenoten zijn!

Dus … is het zonde dat mijn aanbod niet is ingevuld???

Ja, want ik weet zeker dat er ergens in Nederland nog 1 mantelzorger is, die het nodig heeft en we nog één mantelzorger meer hadden kunnen verwennen.

Nee, want ik heb afgelopen weken ook veel warme reacties gehoord en gekregen, bijzondere verhalen gehoord en weet dat vandaag zoveel dappere, stoere, moedige, liefdevolle, onbaatzuchtige mantelzorgers in het zonnetje worden gezet! En dat hebben ze meer dan verdiend!!!

 

Nog niet aangemeld voor mijn blog en ander nieuws?
Laat dan hier je gegevens achter onder vermelding van ‘blog’.

 

Tweeten