13 januari 2014: Tussen nu en (maximaal) 5 weken

De context
Deze woorden: in mijn geval bijzonder en iets om vol intense dankbaarheid en nieuwsgierigheid naar uit te kijken, want dit is de tijd die ik nog heb voor mijn kleine wondertje zich op deze wereld aandient.

Maar diezelfde woorden in een andere context…. De gruwelijke versie. De kuren zijn niet aangeslagen en ze kunnen niks meer voor hem/haar doen. Je mag naar huis met de mededeling nog maximaal 5 weken…..

Onbegrijpelijk, hartverscheurend dezelfde woorden, zo’n immens andere betekenis…

De vergelijking
Sinds ik zwanger ben ben ik vaker bezig met de vergelijking; voorbereiden op nieuw leven en afscheid nemen van het leven. Juist omdat ik een nieuwe bewoner op de wereld mag zetten, komt de dood, loslaten en afscheid ook naar voren. De verantwoordelijk voor zo’n lieve, kleine maar afhankelijke spruit, hiervoor willen en mogen zorgen en er (onvoorwaardelijk) zijn. Maar wat als mij en/of mijn vriend iets overkomt? Of laatst toen ik een dag echt veel minder leven voelde bij de baby… het wonder en dat dit wondertje ook zomaar weggerukt kan worden, dat gevoel… daar heb ik nu al geen woorden voor…. hartverscheurend en verdrietig.

De overeenkomsten
En juist omdat ik een kleintje krijg kwam de behoefte om alles op papier te zetten en dingen goed te regelen voor het geval ik er niet meer zou zijn. Niet echt een fijne klus terwijl je op de roze of blauwe wolk zit (mijn kleur wolk is niet nog niet bekend). Het meest verrassende aan deze klus is dat sommige overdenkingen/regeldingen hetzelfde werkje inhouden. Bijvoorbeeld een up-to-date adressenbestand aan leggen voor ‘de kaartjes’.
Maar ook vraagstukken als ‘wat gebeurt er als ik doodga’ komt voor een groot gedeelte overeen met ‘wat kan ik verwachten bij de bevalling’. Of de vraag ‘wat is het moment dat het kindje een zieltje krijgt’. Groeit zo’n zieltje langzaam mee met de baby of is er een specifiek moment dat het zieltje intrede doet en gaat zo’n ziel dan ook heel langzaamaan dood of is deze na de dood eruit? Wat is een ziel eigenlijk en waar komt deze eventueel dan vandaan en waar gaat deze dan naar toe?

En wat staat zo’n klein hummeltje te wachten bij de bevalling. Dit tere poppetje kent alleen de wereld veilig en warm in mijn buik en straks zal het met een natuurkracht door een donker en nauw kanaal naar buiten worden gedreven. Niet wetend waar zij naar toe gaat en wat ze kan verwachten…. Misschien staat de baby wel doodsangsten uit tijdens de bevalling… denkt het dat het deze onbekende overgang niet zal overleven…
En dan die eerste hap lucht…. De baby heeft toch geen idee wat hem overkomt.

En wat als ik kom te overlijden. Zou het overlijden net zo eng zijn als de geboorte voor zo’n beginnend mensje? Bij overlijden hebben ze het over een tunnel en het licht aan het einde van deze tunnel. Ik zie een soort overeenkomst tussen tunnel en geboortekanaal en het licht aan het einde?!

Fijn en geruststellend vind ik de gedachte dat hij bij mij op de borst ligt, warm en liefdevol is ontvangen door ons en onze familie en vrienden.

Kan het ook zijn dat dit gebeurt na een overlijden?!?

De voorbereiding
Wat ik merk bij de voorbereiding op de bevalling is dat hier veel informatie over is, er zijn richtlijnen en checklists. En het ergste is dat ik het gevoel heb dat ik hieraan MOET voldoen om straks een ‘goede’ moeder te zijn; 6 hydrofiele luiers, een matrasje volgens weet ik veel welke normen, een bevallings-info avond, zwangerschapshaptonomie, een (verrassings)babyshower, via de mail een week-up-date over hoe het kindje zich ontwikkelt, er is een groen-team verloskundigen dat zich over mij en de baby ontfermt en de kraamzorg komt alvast een kijkje nemen en zal straks 7 dagen tot onze beschikking staan. De tijd, aandacht, informatie en vanzelfsprekendheid over hoe je je hier op voorbereid is enorm. Zoals ik al aangaf, ik voel me bijna slecht als ik niet minimaal 3 boeken heb gelezen, alles klaar heb staan en een cursus heb gevolgd. Ik ben blij met het aanbod, want ik weet er echt maar heel erg weinig van. Er is zelfs zoveel en vanuit zoveel verschillende invalshoeken dat ik zelf kan kiezen wat er bij mij past.

Het verschil
En dit is mijn inziens het grote verschil tussen nieuw leven verwelkomen en een leven afsluiten. De voorbereiding op…
Het plezier, de vanzelfsprekendheid, de hulp, de openheid, het feest van het nieuwe leven

Maar ik blijf het moeilijk vinden. Hoezo zou je je niet zo voorbereiden op het afscheid, dat je je slecht voelt als je niet ‘inleeft’ en inleest over wat je staat te wachten. Dat je bewust kiest wat er bij je past, welke checklist, welke informatie-avond, welk idee over leven na de dood..

Vier het (nieuwe) leven
Zelf geloof ik in het vieren van het leven, van het nieuwe leven of van het geleefde leven. Er is geen absolute zekerheid over wat er hierna is, door niets of niemand. Daarom is het mijn inziens het leven leven een ware opdracht, bewust leven en keuzes maken, voorbereiden en zorgen dat je er klaar voor bent, dat het elk moment kan gebeuren….

 

PS. Dit blog is grotendeels 3 weken geleden geschreven en ik zit nu vol smacht te wachten op het kleine mensje in mij, ik kan niet wachten om hem/haar te ontmoeten…