14 augustus 2013 Aanpassen van de ideale situatie

Loesje: dromen die je wakker houden tot je ze uitvoert
Toevluchtsluchtkasteel of toekomstdoel

Dagdromen
Fantaseren, heerlijk dagdromen, mooie plannen maken. Wat een vrijheid om zo in je hoofd weg te kunnen drijven. Je hebt er niets voor nodig: om te vliegen naar waar je maar wilt; het huis helemaal af te zien; in de perfecte jurk te dansen voor het gala; de prins op het witte paard; de vakantie van je dromen; 4 perfecte schattige en lieve kinderen en een hond; de baan die op je lijf is geschreven; de vliegende start van je zangcarrière; je trouwjurk; hoe je later met je vaarbewijs op zak en een mooie jacht de Caribische kusten afstruint; een eigen paard; de opening van je koddige B&B op het platteland; de wereldreis na je studie; hele middagen toeren in die paarse cabrio; dat je uren in de zen-stand kunt vertoeven

En dan ontwaak je uit je dromen en sta je er weer; met je benen in het dagelijkse leven.

Van fantasie naar werkelijkheid
Dan blijkt dat sommige dromen heerlijk zijn voor een eenmalig ontspanningsmoment. Andere dromen bouwen zich elke volgende fantaseersessie verder uit en worden een prachtig toevluchtsluchtkasteel, de plek voor absolute en diepe ontspanning waar alles kan. Een paar dromen verdwijnen in de prullenbak, want ondanks de fantasie waren ze pure waanzin. En soms zijn er dromen die je wakker houden tot je ze uitvoert (Loesje). Een fantasie die zich ontpopt in een plan, een toekomstdoel. Een idee waar aan wordt gewerkt, wordt uitgewerkt en waar omstandigheden voor moeten worden gecreëerd.

Hier ben ik dol op en denk… nee, ben er van overtuigd dat dit proces van fantaseren, ontpoppen, (bewust) creëren en realiseren/nastreven zin geeft aan het leven en existentieel is!

En hoewel ik niet pessimistisch ben, kom ik steeds meer tegen (en hoor ik die geluiden om mij heen) dat die op-het-punt-van-mogelijk-realiseren fantasie niet volledig matcht met de situatie waarin je zit, niet het ideale moment is om het te realiseren. De ideale en uitgedachte situatie heeft nèt een paar andere ingrediënten die het gerecht net even anders doen smaken.

Voorbeelden?

Mijn ideale fantasie
Bij mijzelf bijvoorbeeld: dat ik dik tien jaar geleden, na een hele lange zoektocht ontdek wat mijn passie, mijn drijfveer, mijn missie is en dat (hoe raar ook) stervensbegeleiding inderdaad alle basisfacetten heeft waarmee/waarin ik wil werken. Niet alleen begeleiden in de laatste fase, maar ook aansluitend samen met de nabestaanden de rouwperiode door. Zodat je er bij blijft en naasten niet eerst in een gat hoeven te vallen en weer over de drempel moeten om hulp te vragen. Ik wil het onderwerp ‘de dood en het leven’ meer bespreekbaar maken, mensen bewuster laten (be)leven, omdat ik denk dat dat de angst voor de dood verkleind. En jaren creëer ik; volg opleidingen, ga werken in de palliatieve zorg, ontwikkel mijn visie en kennis op dit vlak en word steeds meer gedreven en enthousiaster. En na 6 jaar kan ik alles bundelen en ontpopt Soulshine-begeleiding zich. Fantastisch! Een fantasie wordt werkelijkheid!

Een andere situatie
Maar de zorg die ik wil bieden kent ‘men’ niet. En hoe kom ik bij mensen in de palliatieve fase terecht? Hoe vinden ze mij en hoe vind ik hen? Via via?? Maar mensen durven niet over de (aanstaande) dood te praten, dat was tenslotte een mededoel. Dus ‘via’ blijft voor de drempel die de ‘bemiddelaar’ moet nemen steken. In de plaatst van mijn passie en missie in volle glorie te kunnen inzetten, ben ik een soort pionier. Met een machete door het onbekende en onbewuste oerwoud. Bijzonder, leerzaam, een ontdekking en een doorzettingsvermogen dat op de proef wordt gesteld, steeds opnieuw en weer op pad! Niet het bedachte ideale uitgangspunt, waarin Soulshine-begeleiding zich moest gaan ontpoppen.

Andere voorbeelden uit de omgeving: je droomhuis komt te koop, maar door de crisis raak je je eigen huis niet kwijt; de prins op het witte paard, nam ook 2 schattige shetlandponny’s mee; zelfs voor degene die graag een eigen paard wilde kan dit een aanpassing zijn van het ideale plaatje; komt eindelijk het einde in zicht van de heftige en roerige tijden, zicht op betere tijden, besluit je partner toch alleen verder te gaan; een alles verwoestende tsunami vlak voor je langverwachte droomvakantie; het zengevoel uit de Ashram ben je toch weer kwijt en lukt je niet om terug te vinden, laat staan in te passen in je Nederlandse programma; de muziekband waar je inzit wil op feesten en partijen spelen, terwijl jij een ‘niveau-band’ in gedachten had; het heerlijke gezin waar je in opgroeit krijgt te maken met verlies of scheiding …

Hoe werkt het, wat moet je hiermee, hoe behoor je hier mee om te gaan?

Een nieuw fushiongerecht?
Kun je makkelijk je ontpopte fantasie aanpassen en vervolgt het realiseerplan zich zonder problemen? Laat je je niet kennen? Ben je uit het veld geslagen en komt je plan even on-hold tot je weet wat te doen? Ben je strijdlustig en werk je je door verandering/aanpassing heen? Is het niet te vatten en gooi je de handdoek in de ring? Haal je je schouders op? Haal je een oude of nieuwe fantasie van de plank en begint het proces weer op nieuw? Is het afhankelijk van jou als persoon of afhankelijk van je oorspronkelijke, misschien diepgewortelde, fantasie die je tot realisatie wilt brengen, of is het afhankelijk van de nieuwe ingrediënten en de conclusie dat de combinatie juist wel of niet een nieuw ‘fushion-gerecht’ gaat opleveren?

 


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *